ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΥΡΩΠΗ

Ο 21ος αιώνας είναι αιώνας γεμάτος με προκλήσεις. Η κλιματική αλλαγή, η μετανάστευση, η αγροτική πολιτική, η ανάγκη επαναβιομηχάνισης και παραγωγικής ανασυγκρότησης, η ανισότητες ανάμεσα σε κράτη μέλη αλλά και περιφέρειες, η φτώχεια και ο κοινωνικός αποκλεισμός, η άμυνα και η περιφερειακή ασφάλεια – όλα είναι ζητήματα που απασχολούν ή θα έπρεπε να απασχολούν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Αυτά θα έπρεπε να είναι οι βασικές προτεραιότητες της κοινής μας ευρωπαϊκής οικογένειας. Για τα περισσότερα από αυτά, αν όχι για όλα, οι αποφάσεις λαμβάνονται σε ευρωπαϊκό επίπεδο.

Εκεί όμως, στην Ευρώπη, τις τελευταίες δύο δεκαετίες κυριαρχούν δυνάμεις συντηρητικές. Δυνάμεις που είτε δεν πιστεύουν στο ευρωπαϊκό όραμα είτε είναι φοβικές, χωρίς στρατηγική, χωρίς φιλοδοξία, χωρίς προωθητικές παρεμβάσεις.

Αποτέλεσμα αυτής της αδυναμίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης να απαντήσει αποφασιστικά στις σύγχρονες προκλήσεις είναι η ενίσχυση του ευρωσκεπτικισμού, οι φυγόκεντρες δυνάμεις, οι ενδυνάμωση ακραίων φωνών, αντιδημοκρατικών, λαϊκίστικών.

Όσο η απόσταση από τις Βρυξέλες μεγαλώνει, όσο οι κοινωνίες δεν αισθάνονται ότι η Ένωση μπορεί να δώσει πειστικές απαντήσεις, τόσο απονομιμοποιείται στα μάτια τους αλλά και στην καρδιά τους. Και όσο αυτή η αίσθηση παγιώνεται – μικραίνουν και τα πραγματικά επιτεύγματά της. Μικραίνει και η πραγματικά μεγάλη συνεισφορά της, με ιστορικούς και πολιτικούς όρους. Αδικείται η συνεισφορά της στην ειρήνη, στην ανάπτυξη, στη βελτίωση της ποιότητας ζωής, στη διαφύλαξη των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και στην προάσπιση της Δημοκρατίας.

Αν δούμε γύρω μας άλλους παγκόσμιους πόλους, θα καταλάβουμε ότι μαζί με την ισχύ τους κρύβουν πίσω συνήθως καθεστώτα αντιδημοκρατικά, αυταρχικά. Χώρες που φαίνεται ότι ενισχύονται το πετυχαίνουν χωρίς κανόνες, χωρίς περιβαλλοντικές ρυθμίσεις , χωρίς σοβαρά εργασιακά δικαιώματα, χωρίς δημοκρατία.

Η Ευρώπη δεν είναι έτσι. Αντιμετωπίζει προκλήσεις και πρέπει να επιταχύνει τον βηματισμό της αλλά παραμένει πάντοτε ένα ευνοϊκό πεδίο για τους λαούς, για τα δικαιώματα του ανθρώπου, για τη δημοκρατία αλλά και για το περιβάλλον.

Κάτι όμως πρέπει να αλλάξει.

Πρέπει να αλλάξουν οι προτεραιότητες, οι πολιτικές και οι στόχοι.

Πρέπει να γίνει ξανά ένα μεγάλο ενοποιητικό όραμα που θα σέβεται από την μία την εθνική διάσταση των μελών της αλλά ταυτόχρονα θα απαντά σε όλες τις σύγχρονες προκλήσεις.